Zabytki Nienadówki - kościół

KARTA EWIDENCYJNA ZABYTKÓW
ARCHTEKTURY I BUDOWNICTWA

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Czas powst. 1895-1897

Zdjęcia, rzut, przekrój, sytuacja, orientacja.

Nienadówka
woj. Podkarpackie
gm. Sokołów Młp.

Adres
Paraf. Rzymskokatolicka
Nienadówka.

Poprzednie nazwy:
Niechnadowka (1569r).
Nijewnadowka (1579r).
Niehnadówka.

Rej. zabytków
Nr. A-248
Data. 6 12 2007

    Autorzy, historia obiektu, określenia stylu.
Parafia w Nienadówce została erygowana w 1561 r. na terenie dawnej Puszczy Sandomierskiej i uposażona przez dziedziczkę sokołowskiego dominium Annę z Pilczy i jej męża Krzysztofa Kostkę w 1601 r. Pierwszy drewniany kościół z drzewa modrzewiowego wybudowali w 1567 r. miejscowi bartnicy, a konsekrowany został 14.09.1601 r. przez arcybiskupa lwowskiego Jana Dymitra Solikowskiego; pierwszym proboszczem był ks. Stanisław Woszczyński (Vescinius).

Z analizy planu katastralnego z 1853 r. wynika, że kościół wówczas drewniany - zorientowany był odwrotnie do obecnego (prezbiterium na wchód). Kościół ten posiadał wydłużoną nawę z prezbiterium zamkniętym absydą: po jego obu stronach znajdowały się półkoliście zakończone przybudówki (zapewne kruchta i zakrystia). Obecny kościół wzniesiony wg projektu Franciszka Stążkiewicza - budowniczego rzeszowskiego z okresu autonomii galicyjskiej - pod kierunkiem Karola Nikodemowicza - majstra murarskiego z Głogowa, z fundacji Jana Władyslawa Zamojskiego za ks. prałata Antoniego Momidłowskiego. Poświęcono go 24.08.1897 r., konsekracji dokonał 01.07.1901 bp Karol Józef Fischer, sufragan przemyski.

Kościół posiada zarówno w bryle, konstrukcji i programie przestrzennym rozwiązania charakterystyczne dla neogotyku; jego architektura odwołując się do tradycji historycznej stanowi równocześnie przykład poszukiwania nowych form. Stążkiewicz nie należy jednak do architektów tej miary jak Jan Sas Zubrzycki, Teodor Talowski czy Sławomir Odrzywolski, którzy wywarli istotny wpływ na kształt architektury sakralnej Galicji na przełomie XIX/XX w.

Franciszek Strążkiewicz (1858-1944) był aktywnym przedsiębiorcą budowlanym, który nie zrezygnował z projektowania. Wykonał m.in. projekty dla obiektów, które zostały zrealizowane:
   - przebudowę koszar Krasińskiego w Rzeszowie. 1893 r.,
   - oficynę drukarni Jana Pelara przy ul. 3 Maja 2 w Rzeszowie 1895 r.,
   - domy willowe nr 19 i 33 przy ul. ks. Jałowego w Rzeszowie 1897 r.,
   - kościół w Trzcianie 1897-1898 r.

    Opis (sytuacja, materiał i konstrukcja, rzut, bryła, elewacje, wnętrze, wyposażenie, instalacje).
SYTUACJA: kościół parafialny usytuowany został na skraju wsi, na nieznacznym wzniesieniu, od strony prezbiterium opadającym stromo, po zachodniej stronie drogi głównej prowadzącej z Rzeszowa do Sokołowa; od pn. znajduje się duży parking, od południa ogród z budynkiem plebanii. Wolno stojący, nieorientowany (prezbiterium zwrócone na zachód), ogrodzony. W narożu pn. - wsch. wolno stojąca dzwonnica. Ogrodzenie z przęseł między słupkami murowanymi, oblicowanymi cegłą klinkierową, wypełnionych pionowymi prętami, na betonowym cokole; przy nim cztery kapliczki murowane z 1945 r. Teren wokół kościoła otoczony płytami betonowymi do samego cokołu.

MATERIAŁ I KONSTRUKCJA:
ŚCIANY: murowane z cegły pełnej ceramicznej czerwonej o grubości 0,80 m, na cokole z ciosów kamiennych układanych poziomo i spoinowanych, nietynkowany, halowy. Lico ceglane ścian zewnętrznych wzmocnione okładziną ceglaną do wysokości połowy kościoła, zamknięte gzymsem, przykryte daszkiem ceglanym.

SKLEPIENIA I STROPY: nad nawami, prezbiterium, kruchtą od pd. kaplicą od pn., zakrystią i skarbczykiem sklepienia krzyżowo-żebrowe. Wewnątrz nawy boczne nieco niższe od nawy głównej.

WIĘŹBA DACHOWA: drewniana o konstrukcji krokwiowej; krokwie usztywnione krzyżulcami. Komunikacja na więźbę schodami krętymi w wieżyczce, do której umożliwia wejście z kruchty wschodniej.

DACHY: nad nawą główną i bocznymi wspólny dwuspadowy z wieżyczką na sygnaturkę, nad prezbiterium wielospadowy, nad kaplicą od pn. i kruchtą od pd. pulpitowe, nad skarbczykiem i zakrystią dwupołaciowe, nad wieżą ośmioboczny hełm ostrosłupowy zwieńczony krzyżem - kryte blachą miedzianą.

STOLARKA OKIENNA: 1. otwory okienne duże, ostrołukowe, rozglifione do wewnątrz i na zewnątrz. Skrzydła okienne metalowe, podzielone poziomo na siedem pól; 2. niewielkie otwory okienne ponad kaplicą od pn. i kruchtą od pd., rozglifione. Skrzydła okienne podzielone poziomo na dwa pola. 3. okrągłe otwory rozglifione w ścianach zachodnich naw bocznych i w prezbiterium na osi środkowej.

STOLARKA DRZWIOWA: otwory drzwiowe wewnętrzne z prezbiterium do zakrystii (od pd.) i skarbczyka (od pn.) prostokątne, zamknięte łukiem ostrym, drzwi jednoskrzydłowe przeszklone górą, dołem płycinowe. Drzwi z nawy do kruchty pod wieżą dwuskrzydłowe (każde skrzydło podzielone na osiem przeszklonych pól oraz dwie pełne płyciny u dołu); w szerokich ościeżach bocznych i górnym sfazowane płyciny.

SCHODY: na chór muzyczny umieszczone w wieżyczce kręte, kamienne.

RZUT: korpus nawowy na rzucie wydłużonego prostokąta, trójnawowy halowy, pięcio przęsłowy z jedno przęsłowym prezbiterium tej samej szerokości co nawa, zamkniętym trójbocznie, przykryte sklepieniami krzyżowo - żebrowymi. Przęsła nawy głównej (o wymiarach 6,00 x 4,24 m) rozdzielone od naw bocznych (przęsła o wymiarach 4,00x4,24 m) czteroma filarami międzynawowymi zamkniętymi łukiem ostrym i dwoma przyściennymi z każdej strony. Filary na kamiennych cokołach; boki wzmocnione służkami, które dźwigają żebra sklepienne.

Kubatura. 6.600 m³.	Powierzchnia użytkowa. 600 m².
Przeznaczenie pierwotne kultowe - kościół parafialny.	Użytkowanie obecne. kultowe - kościół parafialny.

    Prace budowlane i konserwatorskie, ich przebieg i dokumentacja.
1956 r. ołtarze Andrzeja Lenika zostały gruntownie odnowione z dodaniem nowych rzeźb wykonanych
         przez Władysława Moskałę z Trzebosi (w ołtarz główny wmurowano nowe metalowe
         tabernakulum);
ok. 1958 r. - wymiana dachówki ceramicznej na blachę; 1958 r. - polichromia ścian - prof. Wacław
         Taranczewski;
1958 r. (?) - drzwi główne spiżowe - prof. Bolesław Chromy;
1968 r. - obraz,,Pieta" w ramie z feretronu (z kaplicy) poddany renowacji przez Józefa Strojnego
         z Krakowa (który również wykonał antepedium);
1975-1976 r. odnowienie polichromii przez konserwatora Jana Wąsacza z Przemyśla;
2007 r. remont stolarki okiennej (dodanie drugich skrzydeł okiennych)
2008 r. instalacja przeciwpożarowa, nagłośnieniowa i alarmowa (monitoring z kamerami), klimatyzacja
         wnętrza;
2008 r. - malowanie ścian i konserwacja polichromii (P. Sońscy z Rzeszowa)

    Stan zachowania (fundamenty, ściany zewnętrzne, ściany wewnętrzne, sklepienia, stropy, konstrukcje dachowe, pokrycie dachu, wyposażenie i instalacje)
Stan techniczny dobry (duża dbałość parafii o wygląd kościoła). Natomiast stan techniczny cokołu zły. Zawilgocenie kamiennego cokołu spowodowane znacznym podciąganiem wody (spoiny ciosów częściowo zacementowane, a do cokołu przylegają płyty betonowe ułożone wokół kościoła) doprowadziło do zmurszenia i rozwarstwienia ich powierzchni. Erozja w niektórych ciosach sięga na znaczną głębokość. Fundamenty niedostępne i niezbadane.

    Najpilniejsze postulaty konserwatorskie.
Prace remontowo-konserwatorskie przy cokole; kamienne ciosy wykazują w licznych miejscach duże ubytki, struktura ich znacznie osłabiona i lasująca się. Proponuje się również usunięcie nieestetycznych płyt betonowych i zastąpienie ich kostką brukową.

Akta archiwalne (rodzaj akt, numer i miejsce przechowywania).
Mapa Katastralna wsi Nienadówka z 1853 r. w: Archiwum Państwowe w Rzeszowie, sygn. 3521.
Liber memorabiliom-kronika parafii od 1714 r. (na plebani).
Studium Ochrony Wartości Kulturowych i Krajobrazu dla gminy Sokołów Młp., opr. zespół autorów pod red. dr Jana Malczewskiego, Rzeszów 1999 r., str. 44-46, arch. UOZ Delegatura w Rzeszowie nr inw. 10413 Uwaga: oryginalny projekt Franciszka Stążkiewicza nie zachował się.

    Bibliografia.
1. Schematyzm Diecezji Rzeszowskiej, Rzeszów 2000, str. 759.
2. Katalog Zabytków Sztuki w Polsce - Leżajsk, Sokołów Młp. i okolice, pod red. E. Śnieżyńskiej -
    Stolotowej i F. Stolota, Instytut Stuki PAN, Warszawa 1989 r., str. 93-94.
3. Andrzej Dańczak ,,Monografia Sokołowa Młp." T. II., Sokołów 1991, str. 71-75.
4. Krzysztof Stefański - Jan Sas Zubrzycki i Andrzej Lenik - pracowni architekta i rzeźbiarza - Katalog
    wystawy w Muzeum Architektury we Wrocławiu, Wrocław 2004 r.
5. Andrzej Kosiek ,,Andrzej Lenik. Z życia i działalności artysty - rzeźbiarza (materiały wystawy w
    Muzeum Okręgowym w Krośnie, grudzień 1981 - luty 1982 r.)

Uwagi różne.
działka ewidencyjna nr 231.

    Opracował.
       tekst - mgr inż. arch Czesław Wajdowicz, wrzesień 2008 r.
       plany, rysunki - mgr inż. arch Czesław Wajdowicz, wrzesień 2008 r.
       zdjęcia, fotogr - mgr inż. arch Czesław Wajdowicz, wrzesień 2008 r.
       miejsce przechowywania negatywów - u autora.

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 1

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
C.D. PKT. 12, 13

    C.D. PKT. - Autorzy, historia obiektu, określenie stylu
- hotel Warszawski przy Nowym Rynku w Rzeszowie 1912 r.
Był również wykonawcą budowy rzeszowskiego ratusza.

Kościół w Trzcianie - nie co mniejszy, bo czteroprzęsłowy - stanowi replikę tego ostatniego. Wyposażenie wnętrza (ołtarze) wykonane przez Andrzeja Lenika (1864-1926) w jego pracowni artystyczno- rzeźbiarskiej w Krośnie, odznacza się wysokim poziomem artystycznym i warsztatowym. Artysta ten wykonywał również wyposażenia dla kościołów galicyjskich, które były projektowane przez wybitnych architektów jak np. do świątyni w Krościenku Wyżnym, dzieła Teodora Talowskiego oraz do kościołów projektowanych przez Jana Sas Zubrzyckiego w Tarnowie, Czortkowie, Jadowicach czy Ciążkowicach.

Kościół w Nienadówce jest reprezentantem architektury sakralnej doby historyzmu, którą wyróżnia wśród realizacji innych epok nie ,,kostium" stylowy, a przede wszystkim skala. Monumentalne "przeskalowanie" w stosunku do gabarytów zabudowy wsi świątynie wznosiły się niczym średniowieczne katedry spełniając funkcję dominanty w panoramie, a zarazem indywidualizując krajobraz.

    C.D. PKT. OPIS
Od frontu wieża na rzucie prostokąta, mieszcząca kruchtę w przyziemiu, przy której w narożu pn. - zach. wkomponowana półkolista wieżyczka. Przy środkowych przęsłach naw bocznych dwie symetryczne niższe przybudówki mieszczące kruchtę od pd. i kaplicę od pn. Do prezbiterium - na przedłużeniu naw bocznych - dobudowane zakrystia i skarbczyk, skomunikowane z prezbiterium jednoskrzydłowymi drzwiami. Długość kościoła wynosi 34 m, szerokość 15m.

    BRYŁA:
wysokość poszczególnych członów zróżnicowana przez co powstaje efekt spiętrzenia brył: wysoka nawa z wysmukłą sygnaturką, niższy o połowę dach prezbiterium, znacznie niższe przybudówki mieszczące kaplicę, kruchtę, zakrystię i skarbczyk. Bryła zaakcentowana została masywną czterokondygnacyjną wieżą od frontu (której wysokość wynosi 35,00 m).

    ELEWACJE:
Ceglane z otynkowanymi partiami: przypory, glify okienne, opaski okien, gzymsy, pola arkadek.

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz
Miejsce przechowywania negatywów:

FRONTOWA WSCHODNIA:
poprzedzona czterokondygnacyjną wieżą usytuowaną na osi środkowej, z kruchtą w przyziemiu. Narożniki wieży opięte parami prostopadłych do siebie czterouskokowych przypór, tynkowanych z pseudo boniowaniem. W wieży w I kondygnacji od frontu główny otwór wejściowy zamknięty kamiennym ostrołukowym portalem ponad którym trójkątny szczyt, w II kondygnacji (w elewacjach wsch. pd. i pn.) oculusy, w II - ślepe biforia zamknięte wspólną arkadą, w IV - tryforia, pod okapem fryz z konsolek i profilowany gzyms. Nad biforiami w elewacji frontowej prostokątny zegar. Hełm wieży ostrosłupowy - załamany w dolnej części - z lukarnami w czterech połaciach, zakończony krzyżem. Lukarny z ostrołukowymi okienkami, kryte odrębnymi łamanymi daszkami o kalenicach prostopadłych do dachu wieży, zwieńczone krzyżami. W polach bocznych korpusu duże ostrołukowe rozglifione okna, zamknięte w górnej części opaską; poniżej w trójkątnych szczytach dachu okna okrągłe w opasce z tynku. Pomiędzy pn. ścianą wieży i wschodnią ścianą korpusu wkomponowana półokrągła wieżyczka z wąskim ostrołukowymi okienkami, o wysokości niższej od dachu nawy. Drzwi główne duże obejmujące całe pole portalu, odlewane, spiżowe, przykręcane do ramy stalowej, od strony wewnętrznej obite boazerią, trójskrzydłowe o asymetrycznych skrzydłach: lewe większe wycięte w łuk kotarowy, prawe ostrołukowe, górne - półokrągłe. Wykonane przez rzeźbiarza Bolesława Chromego, o tematyce martyrologicznej; w trójkątnym szczycie ponad portalem płaskorzeźba Chrystus Frasobliwy. Pierwotne drzwi były prostokątne, dwuskrzydłowe, a ponad nimi w płycinie zamkniętej łukiem wklęsło - wypukłym płaskorzeźba z wizerunkiem św. Bartłomieja.

ELEWACJE POŁUDNIOWA I PÓŁNOCNA:
o zbliżonej artykulacji i detalu architektonicznym, podzielone dwuuskokowymi tynkowanymi przyporami z pseudo boniowaniem, zamknięte ceglanym fryzem arkadowym i profilowanym gzymsem koronującym. Przy środkowych przęsłach naw bocznych dwie symetryczne przybudówki mieszczące kruchtĘ (od pd.) i kaplicę (od pn.), do prezbiterium dobudowana zakrystia (od pd.) i skarbczyk (od pn.); naroża ich opięte jedno uskokowymi przyporami. Otwory wejściowe do zakrystii i kruchty od pd. prostokątne, zamknięte ostrołukową opaską. Drzwi drewniane, dwuskrzydłowe, pełne, odeskowane w jodełkę". Otwory okienne - pomiędzy przyporami - duże prostokątne rozglifione, zamknięte ostro łukowo - z wyjątkiem okien nad kaplicą i kruchtą o połowę mniejszych - zwieńczone opaską w górnej części. W elewacjach wsch. i zach. kaplicy niewielkie ostrołukowe otwory okienne, w elewacji pn. - okrągły otwór okienny, analogiczny w elewacji pn. skarbczyka. Sygnaturka na kalenicy korpusu na planie kwadratu z przeźroczami, przykryta czteropołaciowym, namiotowym hełmem z krzyżem. Zachodnia ściana szczytowa nawy (na styku z prezbiterium) zwieńczona sterczyną w kształcie aediculi.

ELEWACJA ZACHODNIA:
prezbiterium - zamknięte trójbocznie, podzielone dwuskokowymi przyporami, na osi środkowej okrągłe okno, ujęte opaską, w elewacjach bocznych (pn. - zach. i pd.-zach.) okna prostokątne zamknięte ostrołukowo z opaską w górnej części z secesyjnymi witrażami. W elewacjach pd. i pn. ponad zakrystią i skarbczykiem otwory okienne o połowę mniejsze. W elewacjach zach. zakrystii i skarbczyka niewielkie otwory okienne. Ściany zwieńczone fryzem i gzymsem analogicznym jak w elewacjach pd. i pn.

WNĘTRZE:
prezbiterium o szerokości nawy głównej, jednoprzęsłowe, przykryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Ściana tęczowa zamknięta łukiem ostrym. Przęsła nawy głównej i naw bocznych rozdzielone ostrołukowymi arkadami wspartymi na czterech ośmiobocznych filarach i dwóch półfilarach przyściennych. Filary na kamiennych cokołach (ciosy młotkowane) zakończonych półwałkiem; przy czterech ich bokach znajdują się czworoboczne „półkolumienki" z prostymi kapitelami, na których wspierają się gurty międzyprzęsłowe i żebra sklepienne.

POLICHROMIA:
prezbiterium o szerokości nawy głównej, jednoprzęsłowe, przykryte sklepieniem krzyżowo-żebrowym. Ściana tęczowa zamknięta łukiem ostrym. Przęsła nawy głównej i naw bocznych rozdzielone ostrołukowymi arkadami wspartymi na czterech ośmiobocznych filarach i dwóch półfilarach przyściennych. Filary na kamiennych cokołach (ciosy młotkowane) zakończonych półwałkiem; przy czterech ich bokach znajdują się czworoboczne „półkolumienki" z prostymi kapitelami, na których wspierają się gurty międzyprzęsłowe i żebra sklepienne.

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 2

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
C.D. PKT. 13

C.D. PKT. 13 - Opis
CHÓR MUZYCZNY nadwieszony w nawie głównej, wsparty na dwóch drewnianych filarach, z parapetem o wysuniętej części środkowej ozdobionej płycinami o trójlistnym zakończeniu, drewniany nie polichromowany. Prospekt organowy architektoniczny, dwukondygnacyjny, trójosiowy, ryzality boczne zwieńczone łukiem ostrym. Organy zakupione w 1872 r. w fabryce braci Riegerów w Jögerndorf (przeniesione ze starego kościoła).

WITRAŻE wykonane w Krakowskich Zakładach Witraży G. Żeleńskiego wg projektu art. malarza Stefana Matejki:
- w prezbiterium ze scenami: „Matka Boska z Lourd" z 1912 r. (fundacji Agnieszki Nowińskiej) oraz „,Chrzest w Jordanie" wypełniającymi całe płaszczyzny okien, secesyjna;

- w nawach w polach środkowych okien barwne witraże w tondach otoczonych bogatą ornamentyką przedstawiające m.in. Matkę Boską z Dzieciątkiem, św. Annę z Marią, św. Franciszka, św. Stanisława Kostkę. Wokół okien dekoracyjne bordiury;

- w ścianach zachodnich naw bocznych ponad ołtarzami oraz nad ołtarzem w prezbiterium w okrągłych oknach barwne witraże figuralno - ornamentalne.

POSADZKI: w prezbiterium płytki marmurowe brązowo - białe, nowe; w nawach ceramiczne czerwono-żółte, w kaplicy ceramiczne, wzorzyste żółto-brązowo - granatowe (4 płytki stanowią pełny element wzoru) - zapewne z okresu międzywojennego. W zakrystii, skarbczyku, kruchcie pd., posadzki z polerowanego granitu.

Na ścianach naw bocznych boazeria stanowiąca również zaplecki ławek.

WYPOSAŻENIE wnętrza w większości neogotyckie, wzbogacone o cenne elementy pochodzące z wcześniejszego kościoła zostało wpisane do rejestru zabytków decyzją z dnia 20.05.1986 r. Nr Rej. B-221. Część wyposażenia wykonana w pracowni artystyczno - rzeźbiarskiej Andrzeja Lenika w Krośnie, utworzonej w 1888 r. Rzeźbiarz ten współpracował ściśle z architektem Janem Sas Zubrzyckim (być może niektóre elementy wystroju zostały zaprojektowane przez niego); z jego pracowni pochodzą m. innymi:
- ołtarz główny, architektoniczny, złocony z pełnoplastyczną rzeźbą św. Bartłomieja w niszy obramowanej łukiem ostrym; ołtarz boczny Matki Boskiej, polichromowany, złocony z rzeźbą Marii;

- ołtarz boczny Serca Jezusa, polichromowany, złocony;

- stalle (dwa segmenty) z baldachimami, bogato zdobione.

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz Miejsce przechowywania negatywów:

Stacje drogi krzyżowej - malowane na blasze, w snycerskich ramach - wykonane zostały w warsztacie Władysława Słupnickiego w Przemyślu w 1912 r. Ambonę z płaskorzeźbami czterech Ewangelistów i Dobrego Pasterza wykonał Paweł Kaczmarek z Przemyśla.

Wcześniejsze elementy wyposażenia to przede wszystkim:
- Feretron z 1752 r. umieszczony jako ołtarz w kaplicy Matki Boskiej z obrazem olejnym na płótnie „Pieta", datowanym na 1798 r., ufundowany przez Benedykta Grabińskiego i jego żonę Mariannę z Wisłockich z okazji koronacji cudownego obrazu Matki Boskiej Leżajskiej, o bogatej, rzeźbionej z motywami rocaillu ramie sygnowanej przez Wojciecha (snycerz lwowski Wojciech Bień?);
- chrzcielnica z 1780 r., rokokowa, drewniana, polichromowana w kształcie gruszki na ozdobnej kandelabrowej podstawie, z grupą Chrztu Chrystusa dodaną w XX w.;
- popiersia proroków z 1 ćw. XVIII w. pochodzące z kapliczki w Trzebusce (pierwotnie zap. z kościoła Bernardynów w Leżajsku), rzeźbione, polichromowane, złocone;
- obrazy, rzeźby i ornaty z XVII-XVIII w.

INSTALACJE: elektryczna, nagłośnieniowa, przeciwpożarowa i alarmowa (monitoring z kamerami ochraniającymi przed kradzieżą). Wewnątrz kościoła klimatyzacja.

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 3

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
RZUT POZIOMY

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 4

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
PLAN KATASTRALNY z 1853r.

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 5

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
ZDJĘCIA FOTOGRAFICZNE

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 6

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
ZDJĘCIA FOTOGRAFICZNE

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 7

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
ZDJĘCIA FOTOGRAFICZNE

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz

Wkładka do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. załącznik nr 8

KOŚCIÓŁ PARAFIALNY PW. ŚW. BARTŁOMIEJA APOSTOŁA

Nienadówka

Zawartość wkładki (nazwa obiektu lub materiału uzupełniającego)
ZDJĘCIA FOTOGRAFICZNE

Wkładkę założył: mgr inż. arch. Cz. Wajdowicz

Poniżej do wglądu skany oryginalnych wkładek do karty ewidencyjnej zabytków architektury i budownictwa. Wkładki dotyczą kościoła parafialnego pw. św. Bartłomieeja Apostoła w Nienadówce. Wkładki pochodzą z serwisu:

Narodowego Instytutu Dziedzictwa.